قانون ساماندهی و حمایت از مشاغل خانگی مصوب ۱۳۸۹

قانون ساماندهی و حمایت از مشاغل خانگی در ۱۳۸۹/۰۲/۲۲ در مجلس شورای اسلامی تصویب شد. متن زیر متن با اصلاحات و الحاقات بعدی از سامانه ملی قوانین و مقررات است.

خلاصه و نکات مهم

• تعریف (ماده ۲): فعالیتی که با تصویب ستاد، توسط عضو یا اعضای خانواده در فضای مسکونی و بدون مزاحمت برای همسایگان انجام می‌شود و کالا یا خدمت قابل عرضه به بازار تولید می‌کند.
• ستاد ساماندهی (مواد ۳ و ۴): ستاد ساماندهی و حمایت از مشاغل خانگی تشکیل می‌شود و مصوباتش در محدوده اختیاراتش برای همه دستگاه‌های اجرایی لازم‌الاجراست.
• مجوز (ماده ۷): مجوز مشاغل خانگی را وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی یا واحدهای تابعه آن صادر می‌کند؛ فهرست مشاغل مجاز خانگی هر سال به تصویب ستاد می‌رسد (ماده ۸).
• مزایا (ماده ۷): استفاده از بازار محلی شهرداری، معافیت از عوارض اداری و تجاری شوراهای اسلامی شهر و روستا، عدم نیاز به تغییر کاربری مسکونی و تسهیلات بانکی، به‌ویژه قرض‌الحسنه.
• قانون کار (ماده ۹): صاحب مجوز کارفرما تلقی می‌شود و صاحبان مشاغل خانگی باید ضوابط مبحث دوم فصل چهارم قانون کار را رعایت کنند و با بازرسان کار همکاری کنند.
• شهرداری‌ها (ماده ۱۱): شهرداری‌ها باید بازار محلی موقت برای عرضه محصولات مشاغل خانگی در روزهای مشخص هفته فراهم کنند.

قانون ساماندهی و حمایت از مشاغل خانگی

مصوب ۱۳۸۹/۰۲/۲۲

با اصلاحات و الحاقات بعدی

ماده ۱ – دولت موظف است به استناد اصول بیست و هشتم (۲۸) و چهل و سوم (۴۳) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و با توجه به سند چشم‌انداز بیست ساله، مشاغل خانگی را مطابق این قانون ساماندهی و حمایت نماید به نحوی که زمینه ایجاد اشتغال برای این گونه متقاضیان فراهم گردد.

ماده ۲ – منظور از مشاغل یا کسب و کار خانگی، آن دسته از فعالیت هایی است که با تصویب ستاد موضوع ماده (۳)، توسط عضو یا اعضاء خانواده در فضای مسکونی در قالب یک طرح کسب و کار بدون مزاحمت و ایجاد اخلال در آرامش واحدهای مسکونی همجوار شکل می‌گیرد و منجر به تولید خدمت و یا کالای قابل‌عرضه به بازار خارج از محیط مسکونی می‌گردد.

شاغلین کسب و کار مذکور برای کسب منافع به صورت های ذیل فعالیت می‌نمایند:

۱ – انجام فعالیت به صورت کارمزدی برای کارفرمای خارج از محیط مسکونی.

۲ – انجام فعالیت مستقل اعم از تأمین مواداولیه تا عرضه محصول به خارج از محیط مسکونی.

۳ – انجام فعالیت به صورت تعاونی، اتحادیه و یا مشارکت با بنگاه‌های بالادستی تأمین‌کننده مواداولیه و عرضه محصول آنان در بازار، ترجیحا به صورت کسب و کار خوشه‌ای.

ماده ۳ – به منظور حمایت و گسترش مشاغل خانگی، ستاد ساماندهی و حمایت از مشاغل خانگی که از این پس « ستاد» نامیده می‌شود با ترکیب زیر تشکیل می‌شود:

۱(اصلاحی ۱۳۹۰/۰۴/۰۸) – وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی به عنوان رئیس.

۲(اصلاحی ۱۳۹۰/۰۴/۰۸) – وزیر صنعت، معدن و تجارت یا نماینده تام‌الاختیار وی.

۳ – وزیر جهاد کشاورزی یا نماینده تام‌الاختیار وی.

۴(اصلاحی ۱۳۹۰/۰۴/۰۸) – وزیر صنعت، معدن و تجارت یا نماینده تام‌الاختیار وی

۵ – وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات یا نماینده تام‌الاختیار وی

۶ (اصلاحی ۱۳۹۰/۰۴/۰۸) – وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی یا نماینده تام‌الاختیار وی

۷(اصلاحی ۱۳۹۰/۰۴/۰۸) – وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی یا نماینده تام‌الاختیار وی.

۸ – وزیر امور اقتصادی و دارایی یا نماینده تام‌الاختیار وی

۹ – وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی یا نماینده تام‌الاختیار وی

۱۰ – رئیس کل بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران یا نماینده تام‌الاختیار وی

۱۱ – فرمانده نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران یا یکی از معاونان وی

۱۲ – رئیس شورای عالی استان ها یا نماینده شورای مذکور

۱۳ – سرپرست کمیته امداد امام خمینی (ره)

۱۴ – رئیس سازمان بهزیستی کشور

۱۵ – رئیس سازمان تأمین اجتماعی

۱۶ – دو نفر از نمایندگان عضو کمیسیون اجتماعی مجلس شورای اسلامی به عنوان ناظر

۱۷ – ‌رئیس اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران

۱۸ – رئیس اتاق تعاون

۱۹ – رئیس شورای مجامع صنفی کشور

۲۰ – مدیرعامل صندوق مهر امام رضا (ع)

تبصره ۱ (اصلاحی ۱۳۹۰/۰۴/۰۸) – مصوبه ستاد با تأیید اکثریت وزراء عضو، توسط وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی ابلاغ می‌گردد.

تبصره ۲ – کارگروه اشتغال و سرمایه‌گذاری، با عضویت نمایندگان دستگاه های استانی مزبور که در هر استان به ریاست استاندار تشکیل می‌گردد موظف به اجراء مصوبات ستاد و نظارت بر حسن اجراء این قانون در سطح استان می‌باشد.

ماده ۴ – وظایف و اختیارات ستاد:

۱ – تعیین سیاست های اجرائی مشاغل خانگی.

۲ – تعیین راهکارهای پیوند کسب و کار خانگی با بازار سرمایه بیرونی اعم از داخلی و بین‌المللی.

۳ – ایجاد هماهنگی در دستورالعمل های حمایتی و نظارتی دستگاه های اجرائی ذی‌ربط در مورد مشاغل و کسب و کار خانگی.

۴ – ارزیابی مستمر نقش اجتماعی و اقتصادی مشاغل خانگی در توسعه ملی.

۵ – بررسی راهکارهای حمایتی مالی و تسهیلاتی از مشاغل خانگی.

۶ – بررسی پیشنهادهای دستگاه های اجرائی و کارگروه‌های استانی جهت اتخاذ تصمیمات مقتضی.

۷ – ارزیابی عملکرد دستگاه‌های ذی‌ربط در اجراء مصوبات قانونی و مقررات حمایتی از مشاغل و کسب و کار خانگی.

۸ – تهیه دستورالعمل صدور مجوز مشاغل خانگی.

تبصره – مصوبات ستاد در محدوده اختیارات مذکور برای کلیه دستگاه های اجرائی لازم‌الاجراء می‌باشد.

ماده ۵ (اصلاحی ۱۳۹۰/۰۴/۰۸) – وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی موظف است ساز و کار مناسب را برای ایجاد ساختار دبیرخانه دائمی ستاد با امکانات موجود و تعیین کارشناسان ذی‌ربط از بین کارشناسان خود در واحدهای تابعه با هماهنگی معاونت توسعه مدیریت و سرمایه انسانی ریاست جمهوری، فراهم نماید.

تبصره – کلیه دستگاه های اجرائی ذی‌ربط نیز موظف به تعیین واحدهای اداری مشخص در صف و ستاد برای رسیدگی به امور صاحبان کسب و کار و مشاغل خانگی در چهارچوب پست های مصوب از بین کارشناسان موجود خود با هماهنگی معاونت توسعه مدیریت و سرمایه انسانی ریاست جمهوری می‌باشند.

ماده ۶ – کلیه دستگاه های عضو ستاد موظفند راهکارهای حمایتی، نظارتی و تسهیل‌کننده ایجاد و توسعه مشاغل خانگی مجاز را در قالب دستورالعمل، حداکثر ظرف سه ماه از تاریخ تصویب این قانون تدوین و جهت تصویب به ستاد ارائه نمایند.

ماده ۷ (اصلاحی ۱۳۹۰/۰۴/۰۸) – صدور مجوز مشاغل و کسب و کارهای خانگی در چهارچوب ضوابط ابلاغی ستاد توسط وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی یا واحدهای تابعه صورت می‌پذیرد و صاحبان مشاغل مزبور از مزایای ذیل برخوردار می‌شوند:

۱ – استفاده از بازار محلی شهرداری جهت عرضه محصولات خانگی.

۲ – عضویت در شرکت سهامی عام خوشه‌ای تخصصی کسب و کار خانگی.

۳ – معافیت از عوارض اداری و تجاری تعیینی و مصوب شوراهای اسلامی شهرها و روستاها.

۴ – عدم نیاز به تغییر کاربری مسکونی.

۵ – دولت می‌تواند بنا به پیشنهاد ستاد نسبت به تعیین ضوابط حمایتی در زمینه‌های مالیات، تأمین وام قرض‌الحسنه اشتغال، حق بیمه خویش‌فرما، تعرفه مصرف آب، برق و سوخت مصرفی، ظرف سه ماه از تصویب این قانون، اقدام و اعتبار موردنیاز را در بودجه سنواتی محاسبه و لحاظ نماید.

۶ – استفاده از تسهیلات بانکی به ویژه قرض‌الحسنه بانک ها و صندوق مهر امام رضا (ع).

تبصره (اصلاحی ۱۳۹۰/۰۴/۰۸) – بانک مرکزی موظف است با هماهنگی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، نحوه توزیع منابع قرض‌الحسنه برای مشاغل و کسب و کار خانگی را با توجه به اولویت و اهمیت انواع مشاغل خانگی و سهم هر استان تعیین و در ابتدای هر سال به بانک ها و مؤسسات اعتباری ابلاغ نماید.

ماده ۸ (اصلاحی ۱۳۹۰/۰۴/۰۸) – وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی موظف است ضمن شناسایی مشاغل و کسب و کار خانگی با کمک دستگاه های ذی‌ربط، فهرست مشاغل مجاز خانگی را همه‌ساله به تصویب ستاد برساند.

ماده ۹ – صاحبان امتیاز مشاغل و کسب و کار خانگی موظف به رعایت ضوابط و دستورالعمل های موضوع مبحث دوم فصل چهارم قانون کار می‌باشند. مالکان، صاحبان کسب و کار خانگی و کارفرمایان موظف به همکاری با بازرسان موضوع قانون کار خواهند بود.

تبصره – صاحب مجوز به منزله کارفرما تلقی می‌گردد و کارگاه های خانوادگی مذکور در ماده (۱۸۸) قانون، مشمول مبحث دوم فصل چهارم قانون کار می‌شوند.

ماده ۱۰ (اصلاحی ۱۳۹۰/۰۴/۰۸) – وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی موظف است با هماهنگی سایر دستگاه های مسؤول، آموزش‌های مهارتی و فنی مورد نیاز صاحبان کسب و کار خانگی را به تناسب بازار کار، معین و به تصویب ستاد برساند.

ماده ۱۱ – کلیه شهرداری ها موظفند به تناسب تعداد و تنوع کسب و کار خانگی، مکان های مناسبی را (بازار محلی موقت) برای عرضه محصولات صاحبان مشاغل مذکور، به صورت دوره‌ای در روزهای مشخص هفته، تأمین نمایند.

ماده ۱۲ (اصلاحی ۱۳۹۰/۰۴/۰۸) – سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران موظف است در جهت توسعه فرهنگ مشاغل خانگی و انسجام‌بخشی به مشاغل مذکور با امکانات موجود، با مشارکت وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی به صورت مستمر در ساعات معین به تولید برنامه‌های آموزشی و ترویجی اقدام نماید.

قانون فوق مشتمل بر دوازده ماده و شش تبصره در جلسه علنی روز چهارشنبه مورخ بیست و دوم اردیبهشت ماه یکهزار و سیصد و هشتاد و نه مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ ۲۹/۲/۱۳۸۹ به تأیید شورای نگهبان رسید.

رئیس مجلس شورای اسلامی – علی لاریجانی

متن با اصلاحات و الحاقات بعدی از سامانه ملی قوانین و مقررات (qavanin.ir): قانون ساماندهی و حمایت از مشاغل خانگی. این عنوان در فهرست قوانین و مقررات مرکز توسعه تجارت الکترونیکی هم آمده است: فایل PDF در سایت مرکز

منبع : سایت حسابداری بیمارستان
کانال تلگرام @hospitalaccounting