عدم لزوم شناسایی ذخیره برای حساب تنخواه‌گردان در پایان سال مالی
مطابق استاندارد حسابداری شماره ۸ با عنوان ذخایر، بدهی‌های احتمالی و دارایی‌های احتمالی، ذخیره زمانی شناسایی می‌شود که:
۱. در نتیجه رویدادهای گذشته یک تعهد فعلی (قانونی یا عرفی) داشته باشد،
۲. حریان خروج منابع دارای منافع اقتصادی یا توان خدمت رسانی برای تسویه تعهد محتمل باشد
۳. مبلغ تعهد به‌گونه‌ای اتکاپذیر قابل برآورد باشد.
بر این اساس، در پایان سال مالی برای برخی اقلام مانند علی‌الحساب‌ها(در صورتی که تا پایان سال تعیین تکلیف نشده باشد)، مزایای پایان خدمت مانند مانده مرخصی و پاداش پایان خدمت، ذخیره شناسایی می‌شود؛ زیرا این اقلام نشان‌دهنده تعهدات فعلی واحد هستند که بابت رویدادهای گذشته ایجاد شده‌اند و پرداخت آن‌ها در آینده محتمل است.
با وجود اینکه حساب تنخواه‌گردان نیز در ظاهر یک پرداخت غیرقطعی محسوب می‌شود، ماهیت آن با علی‌الحساب متفاوت است. علی‌الحساب معمولا زمانی پرداخت می‌شود که کار یا خدمت انجام شده اما مستندات یا صورت‌حساب نهایی دریافت نشده است، بنابراین تعهد پرداخت (یا تسویه) وجود دارد.
اما تنخواه‌گردان در واقع نوعی وجه نقد در دست کارپرداز است که صرفا برای انجام هزینه‌های جزئی و جاری در اختیار او قرار گرفته و در پایان سال، موجودی یا اسناد هزینه‌کرد آن باید تسویه یا بازگردانده شود. به بیان دیگر، تنخواه یک دارایی نقدی است و نه تعهد، بنابراین شرایط شناسایی ذخیره طبق استاندارد ۸ را ندارد و بستن آن به حساب علی الحساب نیز اشتباه است. حتی عنوان انگلیسی آن، Petty Cash، بیانگر ماهیت نقدی آن است.
کانال تلگرام @hospitalaccounting
منبع : سایت حسابداری بیمارستان